ในขณะที่นอนพักรักษาตัวอยู่นั้นก็พลางนึกขึ้นได้ว่า "นี่ถ้าฉันไม่เคยได้ลองฝึกดาบไม้นั่นมาก่อนละก็ป่านนี้ขาฉันคงขาดไปแล้ว  เพราะกล้ามแขนก็จะไม่มีกำลังพอจะหยุดดาบ   หรือถ้าตาแก่นั่นให้ดาบนี้ก่อนดาบไม้นั่นมา ป่านนี้หัวข้าคงขาดไปแล้ว"พอคิดได้ดังนี้ก็เริ่มรู้สึกเป็นหนีบุญคุณตาแก่ช่างตีเหล็กนั้นขึ้นมาซะแล้ว พอขาหายดีชายหนุ่มก็เริ่มฝึกซ้อมดาบได้อีกครั้ง จนกระทั่งวันเวลาผ่านไปเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี  แต่ละปีนั้นเด็กหนุ่มก็จะกลับไปหาช่างตีดาบเพื่อให้ช่างตีดาบนั้นตีดาบใหม่ให้  ในใจก็คงเริ่มหวังว่าสักวันจะได้ดาบที่สุดยอดของจักรวรรดิ์นี้เสียที จนรวมเวลาทั้งสิ้น 9 ปีได้ล่วงเลยไป ก็ไม่มีทีท่าว่าช่างตีเหล็กชราผู้นั้นจะให้ดาบอันเป็นสุดยอดของแผ่นดินแห่งนี้เสียที   ในปีที่ 10 นั้นเด็กหนุ่มซึ่งตอนนี้ได้โตเป็นหนุ่มแล้วก็เดินไปหาช่างตีเหล็กผู้นั้นพร้อมกับถามว่า "ข้าได้วิงวอนให้ท่านตีดาบที่ยอดเยี่ยมที่สุดให้ข้า แต่นี่เวลผ่านไป 10 ปีแล้ว ข้าก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าท่านจะให้ข้าเสียที" ช่างตีดาบซึ่งตอนนี้ชรามากแล้วหัวเราะลั่นแล้วตอบว่า" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าหนุ่มน้อย  วันนี้และเป็นวันที่เจ้าจะได้ดาบนั้นเสียที   แต่ก่อนที่ข้าจะให้เจ้านั้นเจ้าจงเอาสิ่งนี้ไปเสียก่อน" ว่าแล้วชายชราก็หยิบสิ่งหนึ่งที่มีผ้าห่อใว้ให้ชายหนุ่มนั้น   ทันทีที่ชายหนุ่มนั้นเปิดออกก็ต้องตกใจอย่างยิ่ง เพราะว่ามันคือดาบสีทองและเงินขนาดใหญ่ ตรงด้ามจับนั้นทำด้วยอัญมณีที่ฝังอย่างปราณีตลงไปในทองคำ  และคมดาบนั้นก้แหลมคมมาก ใบดาบเป็นเหล็กชั้นดีที่สุดเท่าที่จะหาใด้ในโลกนี้ที่ว่ากันว่ามีเพียงแต่กษัติริย์เท่านั้นที่จะครองดาบที่ทำจากเหล็กชนิดนี้ได้ ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังตะลึงใลเพลิดเพลินนความงามและความแข็งแกร่งของดาบนี้ชายชราก็พูดแทรกขึ้นมาว่า "เอาละ ทีนี้ก็ถึงเวลาที่เจ้าจะได้ดาบเสียที" ความเพลิดเพลินของชายหนุ่มที่กำลังชื่นชมกับของในมือราวกับชื่นชมสมบัติล้ำค่านั้นหมดลงพร้อมกับถามด้วยเสียงชวนสงสัยว่า "ดาบ?...ท่านหมายถึง  ที่อยู่ในมือข้านี่ไม่ใช่ดาบที่ดีที่สุดในจักวรรดินี้หรอกรึ?" คราวนี้ชายชราเปล่งเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น ""
ฮ่าๆๆๆ นี่ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เจ้าก็ยังคงมองไม่เห็นอยู่ดีสินะ" ว่าแล้วชายชราก็หยิบสิ่งของสิ่งหนึ่งยื่นให้ชายหนุ่ม สิ่งของสิ่งนั้นรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมมีด้ามจับตรางปลายยื่นออกมา แต่รูปทรงดูอย่างไรก็ไม่ใช่ดาบ หรือถ้าใช่ ก็คงเป็นดาบที่รูปทรงแปลกประหลาดมากทีเดียว  "เปิดออกสิ ถึงเวลาแล้ว" ชายหนุ่มก็เปิดออก พร้อมกับพบว่าสิ่งที่อยุ่เบื้องหน้านั่นคือกระจกใบเก่าๆหนึ่งใบที่สะท้อนรูปหน้าของเขาอยู่บนนั้น "ท่านหมายความว่า.." พูดยังไม่ทันจบประโยค ชายชราก็พูดแทรกขึ้นมาว่า "ถูกแล้ว ดาบที่ข้าตีให้เจ้านั้นก็คือตัวเจ้าเอง ส่วนดาบในมือของเจ้าตอนนี้ก็เป็นกระจกที่สะท้อนดาบในตัวเจ้าออกมาให้ตาเจ้าเห็น  ถ้าข้าให้ดาบสีทองที่ดีที่สุดตอนนี้แก่เจ้าไปในวัยเด็ก ข้าเกรงว่าแม้แต่เจ้าจะยกมันออกจากร้านเจ้าก็จะไม่มีแรงพอ ถึงต่อให้ยกออกไปได้ข้าก็เกรงว่าความหนักและความคมของมันจะทำให้เจ้าได้รับอันตราย ข้าจึงให้ดาบไม้เจ้าไปฝึกเพื่อให้มีกำลังแขนเสียก่อน แล้วจึงให้ดาบที่ดีขึ้นใหญ่ขึ่น สวยงามขึ้นและหนักขึ้นคมขึ้นแก่เจ้าไปเรื่อยๆในเวลาต่อมาซึ่งเจ้าก้ได้อดทนไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค์ที่เจอ  และพอมาจนบัดนี้เจ้าได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่าเจ้าสามารถที่จะกวัดแกว่งดาบนี้ได้โดยที่ไม่ป็นอันตรายแก่ตนเองและต่อผู้อื่น ข้าจึงมอบดาบนี้ให้เจ้าเพื่อเป็นกระจกที่สะท้อนดาบที่แท้จริงในตัวเจ้าออกมา  ขอให้เจ้าจงใช้มันเพื่อปกป้องเพื่อพี่น้องและบ้านเมืองด้วยเถิด" 

พระเจ้าทรงมีแผนการ์ณสำหรับมนุษย์ทุกคน  เราไม่มีทางรู้ว่าพระองค์ทรงคิดเช่นเรา แต่สามารถวางใจได้อย่างแน่วแน่ว่า พระองค์จะประทานสิ่งที่ดีที่สุดให้เราเสมอไม่ว่าเราจะรับรู้หรือไม่ก็ตาม